Een week thuis

We zijn inmiddels al weer ruim een week thuis met onze Jari, maar het lijkt wel veel langer.

De eerste dagen waren wat onwennig en we hadden allemaal last van de jetlag. 's Avonds vielen de meiden beneden op de stoel of bank al in slaap en ikzelf deed daar ook aan mee.

Jari was de eerste dagen vrolijk en snuffelde lekker rond in het hele huis, in de wagen vindt hij leuk, hij gaat graag naar buiten. Als een van ons weg gaat, dan laat hij merken dat hij eigenlijk ook wel mee wil. Maar helaas ging dat de laatste dagen niet. Zondagavond is hij ziek geworden en dan bedoel ik ook echt ziek. Hij had over de 40 graden koorts en zijn neusje zat volledig verstopt. Er zat gelijk geen leven meer in ons kereltje, hij zat op een stoel en kon daar de hele dag blijven zitten en dan vooral ook slapen. Eten en drinken deed hij zeer minimaal, we maakten ons best zorgen. Gistermiddag zijn we voor de zekerheid toch even langs de dokter gegaan, maar er is gelukkig niets ernstig, hij moet het uitzieken. Sinds vandaag is hij koortsvrij en dat merkten we direct. Hij ging weer spelen, drinken, hij maakte geluid en heeft vanavond lekker gegeten van de bloemkool. Het gaat dus de goede kant op.

Jorinde heeft ook 2 dagen met zeer hoge koorts gelegen, er zat deze week niet veel anders op dan thuis blijven, maar dat was geen straf. We hadden hierdoor een lekker rustige week waarin iedereen goed kon uitrusten en aan elkaar kon wennen. Jacintha heeft 2 nachtjes gelogeerd bij tante Petra, maar ligt nu lekker weer in haar eigen bed te slapen.

Vanaf volgende week gaat het normale leven weer van start en komen we in een wat gestructureerder schema en dat is voor ons allemaal niet verkeerd. Eerst nog genieten van het weekend!

Andere blog voor reisverslag

Het is nog steeds niet helemaal te bevatten dat we vrijdag al mogen vertrekken naar China. We hebben er zo lang naar uitgekeken en dan komt dit toch nog opeens heel onverwacht. De laatste dingen zijn we nu aan het regelen, ik heb een lijst liggen waar ik op kan afstrepen en dat geeft enigszins rust. Voor zover dat lukt natuurlijk, want er spookt nu vanalles door je hoofd. Het mooiste is wel dat we over een week onze Jari in de armen hebben.
Morgen hebben we ons afreisgesprek in Halle en dan gaan we ook de andere reisgenoten ontmoeten. We krijgen dan een schema hoe onze reis eruit gaat zien, in welke hotels we verblijven enz. Leuk en spannend.
Vanaf nu ga ik voorlopig even verder op een andere weblog, omdat blogspot in China geblokkeerd is. De nieuwe blog kunnen jullie vinden op:

www.jaridejong.waarbenjij.nu

Groeten, Marjan

We gaan ......

We hebben vanmiddag bericht gehad van K&T dat we mogen vertrekken en wel heel snel: vrijdag 9 december gaan we naar China!!!! Ongelofelijk, hier hadden we niet meer op durven hopen. We zijn blij, blij, heel erg blij.
Dit betekent ook dat we nog maar een week hebben om de laatste dingen te regelen, maar dat gaat allemaal lukken want het meeste is gedaan.
Tot zover even, want ik ben helemaal hyper en kan niet helder meer nadenken op het moment.

Voetbal

Degenen die ons goed kennen, weten wel dat wij eigenlijk niks met voetbal hebben. Wim al helemaal niet, hij wil er zelfs niet eens naar kijken. Maar dat is na vandaag veranderd en dat komt door onze oudste dochter:
Jacintha's wens is vandaag in vervulling gegaan, ze heeft voor het eerst meegetraind op de voetbal. Eindelijk. In juli hebben we haar aangemeld en ze was hevig teleurgesteld dat ze toen niet gelijk kon beginnen want ze ging op de wachtlijst. Afgelopen zaterdag werden we plotseling gebeld met de mededeling dat ze vanaf vandaag mee mocht trainen. Jacintha natuurlijk helemaal gelukkig en blij. 's Middags hebben we een trainingspak gekocht en echte voetbalschoenen met noppen. Het liefst was ze daar mee naar bed gegaan, maar dat vonden wij niet zo'n goed plan.
Ze vond het reuze spannend vandaag en eerlijk gezegd wij ook wel een beetje. We hebben er een gezinsuitje van gemaakt, want we zijn allemaal meegegaan om even te kijken. Dat 'even' is de hele training geworden, we waren verkleumd van de kou, maar zo trots als een pauw. Haar gezichtje glunderde en ze vond het fantastisch. Op de fiets terug naar huis zei ze tegen me: dat was echt gaaf mam. En vanavond op bed: ik vond het echt heel leuk mam. Dat zit dus wel goed.
Zaterdag mag ze haar eerste wedstrijd meespelen en wij gaan haar uiteraard aanmoedigen.

Au

Vandaag had ik de inentingen opgehaald bij de apotheek, je kan het maar in huis hebben. Nu was Wim vanmiddag op tijd thuis uit z'n werk en we hadden allebei dezelfde gedachte: gelijk naar de huisarts om te prikken, dan is het maar gebeurd. Niet dat wij er tegenop zagen, maar de meiden des te meer.
Ze hebben wel even gehuild, maar achteraf gezien viel het reuze mee. De prik op zich doet niet zo'n pijn, maar het inspuiten is wat vervelend. We zitten nu allemaal met een stijve arm, want je voelt het wel! Het idee dat het voor hun broertje is, maakte gelukkig veel goed.

Toch wel spannend zo'n prik:

Voorlopige reisdatum

Eindelijk, de langverwachte proforma factuur van het reisbureau is binnen. Als voorlopige reisdatum staat 30 december vermeld. Onze ervaring (en van vele anderen) is dat je meestal eerder vertrekt dan de genoemde datum, dus onze verwachting dat we nog voor de Kerst vertrekken is heel reëel. Hoe dan ook, het komt nu wel steeds dichterbij en de spanning stijgt.

Gister ben ik met mijn moeder (gezellig) naar Den Haag geweest om de Statement of Approval te laten legaliseren. Ik was ook van plan om gelijk de visa te gaan regelen, maar wat een papierwerk! Per persoon een formulier van vier A4-tjes invullen, waarbij we niet wisten wat je overal moest invullen. Dit gaan we eerst maar eens navragen bij Kind & Toekomst en dan eind van de week weer naar Den Haag.

Bestaat Sinterklaas echt?

Deze vraag is de afgelopen tijd al een paar keer gesteld door Jacintha. Ze is er druk mee bezig en weet nou niet of ze het wel of niet moet geloven. Afgelopen weekend zijn er nogal wat schoentjes gevuld, maar hoe komt zwarte piet in huis? Daar is op school natuurlijk over gesproken, maar ze is er uit: ze gelooft er niet meer in. Hoewel, een klein gesprekje tussen ons 2:

Jacintha: er zijn nog heel veel kinderen in mijn klas die in Sinterklaas geloven.
Mama: zo, en jij dan, geloof jij er nog in?
Jacintha: nee natuurlijk niet, hij heeft gewoon sleutels van alle huizen.

We laten het nog maar even zo.

Weer een stapje vooruit in de procedure

We hebben weer een klein stapje vooruit gemaakt in de procedure. Gister hebben we de SOA ontvangen. Nee, geen enge ziekte maar de Statement of Approval. Dit document komt van Justitie en is het bewijs dat we Jari echt mogen adopteren. Met dit briefje moeten we weer een Rondje Den Haag doen om te laten legaliseren en dan kunnen we ook gelijk ons visum gaan aanvragen. Zo langzaam maar zeker komt het steeds dichter bij. Volgens K&T ontvangen we binnenkort ook de factuur van het reisbureau en daar staat een proforma datum op. Dat hoeft nog geen definitieve datum te zijn, maar dan krijgen we ongeveer wel een idee wanneer we mogen afreizen. Spannend.

Voorbereidingen

Zo zachtjes aan beginnen we toch wat onrustig te worden en komt de grote reis naar onze zoon steeds dichterbij. Er is helaas nog geen datum bekend, maar de kans is echt aanwezig dat we hem dit jaar nog mogen ophalen. We hebben dus nog een paar weken de tijd waarin het een en ander geregeld moet worden. In huis hebben we het nu aardig op orde. Jacintha is verhuisd naar de zolder en Jorinde heeft nu haar kamer. Met een paar leuke stickers en een nieuw dekbed hebben we er een prinsessenkamer van gemaakt en Jorinde is helemaal in haar nopjes. De oude kamer van Jorinde is inmiddels omgetoverd tot een Bob de Bouwer kamer voor Jari. Ook hier hebben we niet heel veel aan hoeven doen, er is een muur geverfd en verder stickers en een nieuw dekbed. Met minimale kosten toch een hele leuke kamer! (nieuwe gordijnen zijn nog in de maak)












Vandaag hebben we de inentingen geregeld, die gaan we volgende week laten prikken (ik hoop niet dat Jacintha dit leest want die gaat helemaal in de stress!). We zijn aan het nadenken over het kaartje, welkomstfeestje, dingen die we mee moeten nemen en ga zo maar door, er is nog genoeg te doen.

Verder kan ik nog vertellen dat ik een andere baan heb gevonden, ik kan nu lekker in ons eigen dorp aan de slag bij een leuk en klein bedrijf. Als we terug zijn uit China en na mijn adoptieverlof ga ik daar beginnen. Het scheelt me enorm veel reistijd, nu zit ik per dag toch wel een uur in de auto en dat is straks 10 minuten op de fiets. Ideaal toch?

We hebben in de afgelopen tijd ook onze adoptievrienden op bezoek gehad, altijd weer heel gezellig en de meiden kijken daar naar uit. In de herfstvakantie kwam Yanna Yu en afgelopen zaterdag was het de beurt aan Rosa-Lin en Anne-Mei, uiteraard met hun papa's en mama's.

Genoeg voor deze blog, het is een heel verhaal geworden. Hou de site maar goed in de gaten, want we verwachten (en hopen) binnenkort wel iets meer te weten.

Jacintha's kamer is klaar

Na de zomervakantie zijn we begonnen met het ombouwen van de zolder tot een slaapkamer voor Jacintha. Vanmiddag hebben we er de laatste hand aan gelegd, schoongemaakt en nu is het af. We zijn trots op het resultaat, al zeg ik het zelf. Jacintha ligt nu heerlijk te knorren in haar nieuwe bed in haar 'onderwaterwereld'.

Jawel, het is de LOA

We kunnen nu met zekerheid zeggen dat onze LOA binnen is. Wat een opgelucht gevoel geeft dat zeg. Nu kunnen we bijna gaan aftellen tot de grote reis want het gaat opeens heel hard.
Ik heb vanochtend gebeld met Kind & Toekomst met de vraag of er nog een kans bestaat dat we dit jaar gaan reizen. Zoals ik gister al schreef, na de LOA kan je uitgaan van 6-8 weken voordat je afreist. In ons geval zit je dan precies in de kersttijd.
Het antwoord van K&T was het antwoord wat ik heel graag wilde horen: JA, die kans bestaat.
Er worden in die periode gewoon reizen geboekt.

Wie weet gaan we onze zoon en broertje dan toch nog dit jaar ontmoeten, we hopen het van harte!!

LOA???

Vanmiddag toen ik uit m'n werk kwam, zag ik een grote witte bus in de straat staan. Deze is van de postbode die pakketjes en aangetekende post brengt. Ik dus snel onze brievenbus openmaken en jawel: een briefje dat er aangetekende post voor ons is en dat hij morgen terugkomt. Ondertussen zag ik net de bus wegrijden, want ik wilde er direct naar toe rennen om te vragen of ik die brief nog kon krijgen. Helaas, niet gelukt. Het kan haast niet anders dat dit de bewuste brief uit China is waar we nu al 12 weken op wachten, morgen weten we het zeker!
Na ontvangst van deze brief duurt het nog 6-8 weken voordat je mag afreizen, in ons geval kom je dan net rond de kersttijd uit. We gaan er eigenlijk vanuit dat ze onze reis in januari plannen, maar misschien is er nog een heeeel klein kansje dat het toch nog december wordt. Heel spannend!!!

Nieuwe fotocamera

Wim heeft sinds kort een nieuw fototoestel en die wordt momenteel goed uitgeprobeerd. Hij staat voor het grijpen en zodra er een gelegenheid is (of niet), dan wordt er driftig geklikt. Zo ook afgelopen zondag, ik was naar de kerk en Wim is nog gaan wandelen met de meiden, uiteraard gewapend met fototoestel. Hij heeft een paar leuke plaatjes geschoten, oordeel zelf.

Afgelopen zaterdag hadden we bezoek van onze adoptievrienden Ivar en Ingrid met hun kinderen. Het was weer reuze gezellig en zo'n dag gaat veel te snel voorbij. En natuurlijk zijn er foto's gemaakt.

Helaas nog geen bericht uit China. Het is vandaag 11 weken geleden dat we het voorstel kregen, dus we komen wel heel dicht in de buurt van de 3 maanden. Dat is toch wel gemiddeld de periode die je moet wachten op de LOA (= acceptatiebrief uit China). De postbode wordt met open armen ontvangen, laat hem maar komen!

Groeten, Marjan

Jarige Jari

Vandaag was de verjaardag van onze zoon en broertje Jari, feest dus in huize De Jong. Dit hebben we gevierd met de familie ook al is hij helaas nog niet bij ons, in onze gedachten hoort hij er uiteraard helemaal bij.

9 weken na voorstel

We krijgen steeds vaker de vraag: weten jullie al iets meer, wanneer mogen jullie Jari ophalen? Nou, helaas weten we nog helemaal niets. We moeten eerst de LOA ontvangen, dit is de acceptatiebrief uit China. De gemiddelde wachttijd hiervoor is ongeveer 3 maanden en daar komen we nu toch wel in de buurt. Maar een gemiddelde betekent dat de brief eerder kan komen, maar ook later. Dus: gewoon afwachten. De kans dat we dit jaar nog naar China mogen, wordt wel steeds kleiner, we rekenen zelf op januari. We kijken er in ieder geval naar uit ....